گرگ و میش من و تو

یلدا یا جشن تولد مهر

 

یلدا، یک واژه ی سریانی است به معنی تولد، که رومی ها با خود به ایران می آورند. لازم به ذکر است که یلدا، پیش از این در ایران ، جشن تولد مهر نام داشت.  و مربوط می شود به ایزد مهر.این جشن یکی از رسمهای ویژه ی آریایهاست و بخصوص پیروان آیین مهر، که هزاران سال است آن را در ایران زمین بر پا می دارند. شب یلدا، یا شب چله، شب زایش و تولد مهر است که به یادگار آن جشن برگزار می شد. سابقه ی شب یلدا، یا شب چله، چندین هزار سال در ایران سابقه داشته و اولین روز زمستان یا نخستین شب زمستان بوده که زایش خورشید یا جشن تولد مهر، خورشید شکست ناپذیربوده است.

از آنجاییکه روشنی و روز و تابش خورشید و هوا در نظر مردمان دور، مظاهر نیک و موافق و ایزدی بود. تاریکی و شب و سرما را نیز از اعمال اهریمن می پنداشتند. ملاحظه می کردند که در بعضی ایام و فصول روزها بسیار بلند می شود. به همان نسبت بلندی، از روشنی و نور خورشید بیشتر استفاده می کردند و می نگریستند که شبها کوتاه است. کم کم این اعتقاد بر ایشان پیدا شد که نور و روشنی و ظلمت و تاریکی مرتب در نبرد و کشمکش هستند. در طول سال، دریافتند که کوتاه ترین روزها، آخرین روز پاییز، یعنی روز سی ام آذر و بلندترین شبها، شب اول زمستان، یعنی نخستین شب دی ماه است . اما بلا فاصله پس از این بلندترین شب سال، از آغاز دی، روزها به تدریج بلندتر و شبها کوتاه می شود.خورشید هر روز بیشتر در آسمان می پاید و نور و گرمی نثار می سازد، به همین جهت آن شب را یلدا یا جشن تولد مهر نامیدند، یعنی تولد، زایش خورشید شکست ناپذیر، و آنرا آغاز سال قرار دادند، یعنی انقلاب شتوی و آغاز زمستان.

شب یلدا، و روز دیگان پیوند استواری با خورشید دارد، با مهر که از این روز بر تاریکی چیره می شود و رو به افزایش می رود. این روز خورشید است، روز مهر است ونزد ایرانیان، به ویژه مهر آیینها بسی گرامی بود و بزرگترین جشن، به شمار می رفت. هنگامی که آیین مهر از ایران در جهان متمدن کهن منتشر شد، در روم  و بسیاری از کشورهای اروپایی، به همین جهت روز بیست و یکم دسامبر را که برابر با اول دی ماه بود، به عنوان روز تولد مهر یا میترای شکست ناپذیر جشن می گرفتند.

سفره ی شب یلدا، سفره ی ( میزد ) است از میوه های تر و خشک، نیز آجیل یا به اصطلاح زرتشتیان،

( لرک ) که از لوازم این جشن و ولیمه بود که به افتخار و ویژگی اورمزد و مهر یا خورشید برگزار می شد.

 

                                                                                       وحید

نوشته شده توسط وحید فقیهی در |  لینک ثابت   • 

"....."

 

شاعر کجا  دارد شاعری می کند؟

بذارم!

     اولین کلاغ پارک را

                       با شاعری شروع کنم

کلاغ اگر رخ دهد

سیاهی ترسش می ریزد

پارک ترسش را شاعری می کند

با سرزمینی که پستان هایش را کنار سینه بند سوخته ای

                                                                    جا می گذارد

مادرم هنوز زنده بود

که پریدند گِرد آخرین کلاغ

هیچ بویی نمی دهم جُز بوی

                          شیر و نستالژیای گرمِ

                                          پل های تا سیاهی های

                                                               آندست کارون

دارم به ساده ترین شکل کلاغ

                             شاعری می کنم ...

یک نقطه ی سیاه می گذارم

                                 زیر نیمکت های بیت هام

فکر می کنم شاید بعداً بپرد

یک نقطه ی سیاه ...

مگر هر سیاهی می پرد؟!

هر کلاغی که شعر بخواند

                         فقط توی حادثه می میرد

بال چپش –

چشمِ،     راستش را بخواهید

                                             مُــــرده!

بال راستش

              چشم چپش را بخواهید 

                                                 پریــــده!

خاک ها و گرد شرجی نمی گذارد

                                   شاعر دستش را رو کند

شـــاعر داری شاعری می کنی  هـــا!!!

داری پرکلاغی هایت را از زیر سینه بند مادرت

                                            سفید بیرون می کشی

                                                                    کــه چــه؟!

نیمکت نهایت خستگی نیست

چشم به هم بزنی سرد می شود

بعد باید بروی

                بخاری بازی

                            شرجی بازی

اهواز را بِبَری مستند کنی

روی کُنارهایش کلاغ را ونگگی کنی

تا عرقریزان پدرهای نفتی

                            به بخاریهای گاز سوز ختم شود و

یک آدم مرده دارد شاعری می کند

از زیر پرها و سینه بندها و مادرش که

                                                       سِکه به دل برده

کنار پل

کنار پر

کنار بپر

        تا شمال

            را نشان بچه های اهواز داده ای؟

شمال شرجی دارد

شرجی شمال حال خوبی دارد

بوی شاعری را می دهد که حال نوشتن را

                                                به گور برده

بال چپش را گذاشته روی چشم راستش

پریده زیر بخاری گاز می زند به

                          پیت های نفتی و

                                    دستان بی خون صاحب سینه بند و

بوی شیر سوخته

                         اهوازش را پُرِ کلاغ کرده

و پل های خانوادگیش

                       به نقطه های سیاه آنسوی رودخانه

                                                             ختم می شود

شاعر دارد شاعری می کند

حادثه را کنار نزن!

خاک ها را کنار نزن!

   

 اگر تحمل حمل یک گلوله ی سرخ را

             

    بر دوش یک کلاغ سیاه نداری 

  بذار بمیرد      

  بذار کلاغ بماند...

 

                                                                                 عرفان

              

 

نوشته شده توسط وحید فقیهی در |  لینک ثابت   • 

آذر نام ایزد نگاهبان آتش است. وبه سبب اهمیت مقام، پسر اهــوره مــزداست.

پس  تو را می ستاییم ای پسر اهوره مزدا، و با پاسداری ایزد رام ، در بیست و

یک آذر مـــاه یکهــزار و سیصد و هشتـاد و پنج خــــورشیدی ، آمدنت را جشن

می گیریم با آتش و مهر و می خوانیم که:

مرا تو بی سببی نیستی

براستی صلت کدام قصیده ای ای غزل؟

ستاره باران جواب کدام سلامی به آفتاب از دریچه ی تاریک

کلام از نگاه تو شکل می بندد

خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی!

 

دوباره آمدن احمد شاملو را جشن می گیریم.

نوشته شده توسط وحید فقیهی در |  لینک ثابت   • 

"پنج اپیزود پیش از مراسم تدفین"

 

 

1

من ایدز گرفته ی بوسه های کسی هستم

که پشت سیاهزخم دستهاش

داشت با کسی کنار می آمد

روحش هم خبردار نبود

ایدز بیماری کشنده ای شناخته شد

و من

به قیمت یک قبر در هومه ی شهر می اندیشم

 

2

یادم می آید

مادربزرگم همیشه می ترسید کسی سینه هایش را ببُرد

حالا آن شورلت سیاه

سرش را گذاشته روی سینه های

                                        سوفیا     - از کجا می آمد؟!-

روحش هم خبردار نبود

 

3

کسی هنوز با مردن کنار نیامده

کسی بلوارهای تنش را از زیر برف بیرون میکشد

می تکاند

می دهد دست     

                     غربتی

دارد کنار شیارهای همین مادربزرگ

به یک کلیسا در هومه ی لندن می اندیشد

در زیر صفر مه آلودی

                          که بلوارهایش را می جود و

غربتی ها سور عبدالباسطشان براه است

چندتا پلاستیک سیاه

                  توی دست کسی

لندنی ها به پلاستیک فکر می کنند

آدم به مراسم تدفین  

لندنی ها به توی پلاستیک فکر می کنند

آدم به ایدز

به سلول های بلاگرفته

به "من واگیر ندارم"

همخوابه ام نمی شوی سوفیا ؟

 

4

دست های مادربزرگ که از چین های شکمش بالاتر آمدند

جیغ بلندی کشید و

دوتا پلاستیک سیاه  

که من داشتم می بردمشان هومه ی شهر

- شاید در قبر گرسنه ام شود –

ختمم نزدیک است

 

5

سلام هومه ی شهر !

من دارم به وسعت واگیر یک بوسه می اندیشم

به آن دوتا سوراخِ توی قاب عکس

به سلولی که خانه ی سوفیاست

"عرفان"

نوشته شده توسط وحید فقیهی در |  لینک ثابت   • 

زمستان که آمد ، مادربزرگ رفت.

شاید هم ما بزرگ شده بودیم. که اگر نمی شدیم ، مادربزرگ نمی رفت؟

قبرستان سفید بود و زنها مثل کله قندهای سیاه بالای  سر زنی که در برف گم میشد، خم میشدند ،راست میشدند که دستی روی سرم کشید و لبخند زنان پر کشید بر بلندای بلندترین کاج آبادی . جایی که گنجشکان انتظار جفتهاشان را می کشیدند.

بیچاره خاتون ، گوشه ای از قبرستان شال سیاه می پیچید و شاید بر پروازی اشک می ریخت که در شاخ و برگ کوهستان یخ زده بود.

 خواهرم می گفت: این هم یکی دیگر.

بعد گنجشکهای یخ زده اش را از لابلای شاخ و برگ درختان انتظار بیرون می کشید و دفن میکرد.

ومن که در چشمهای کسی حلق آویز شده بودم به ما در بزرگ فکر می کردم که اگر نمی رفت شاید ،توران هیچوقت شهامت لشکر کشیدن به کودکانه هامان را نداشت.

باید بر می گشتم. به جنگل چشمهایی که بهار می خواستند و پرندگان مهاجر که لای موهایم لانه می ساختندو تخم می گذاشتند و انتظار جوجه هاشان را می کشیدند . چه انتظار بیهوده ای!

جوجه ها خیلی پیشتر در تخمهاشان حلق آویز شده بودند.ومن باز هم به مادربزرگ فکر می کردم که دیگر رفته بود و ما خیلی پیر شده بودیم .

شاید اگر نسیم دریا چشمهایش میشی نبود گرگها به آب نمی زدند.

 

                                                                             وحید

نوشته شده توسط وحید فقیهی در |  لینک ثابت   • 

"نغمه ی خوابگرد"

 

سبز، تویی که سبز می خواهم،

سبز باد وسبز شاخه ها                                                                               

اسب در کوهپایه و

زورق بر دریا.

سراپا در سایه، دخترک خواب می بیند

بر نرده ی مهتابی خویش خمیده

سبز روی و سبز موی

 با مردمکانی از فلز سرد.

سبز، تویی که سبزت می خواهم.

و  زیر ماه کولی

همه چیزی به تماشا نشسته است

دختری را که نمی تواندشان دید.

سبز ، تویی که سبز می خواهم.

خوشه ی ستارگان یخین

ماهی سایه را که گشاینده ی راه سپیده دمان است

تشییع می کند.

انجیربن با سمباده ی شاخسارش

باد را خنج می زند.

ستیغ کوه همچون گربه یی وحشی

موهای دراز گیاهی اش را راست بر می افرازد.

"_ آخر کیست که می آید؟ و خود از کجا؟ "

 

خم شده بر نرده ی مهتابی خویش

سبز روی و سبز موی،

و رویای تلخش دریاست.

 

                             فدریکو گارسیا لورکا

نوشته شده توسط وحید فقیهی در |  لینک ثابت   • 

یادمان باشد که مسعود بختیاری و بابک بیات هم رفتند.

تا فردا کدام بزرگ ترکمان کند...

نوشته شده توسط وحید فقیهی در |  لینک ثابت   • 

آن روزهمه چیزی سرهشدار داشت.

دستهام توی جیبم بود. بالای سر زنی که با شتاب به سمتم می دوید، تا مرا که مشغول بازی کردن با غازهای وحشی بودم از عمق فاجعه آگاه کند.

هنوز یادم است.هفت سال بیشتر نداشتم.با دستانی کوچک در جیبهای کوچک شلوار کبریتی.

رگه های سرخ خون را می دیدم که دانه های گندم پخش شده ی روی خاک را به بازی گرفته بود و خاک با چه ولعی می بلعیدشان.

آن روز همه چیزی سر هشدار داشت.

حتی برای مادرم که گندم می پاشید برای غازهای وحشی که مشغول آبتنی در پس مانده های قهوه ای رنگ باران بودند.

من با خشمی کودکانه بالای سر جسد سوراخ شده ی مادرم، لبهامو به هم می فشردم، چشمهامو جمع می کردم و خیره می شدم به چشمهای آن غریبه، و گلوله های شلیک شده از تفنگ بزرگش را که بلندتراز قد من بود لعنت می فرستادم.

لعنت به چشمهای آن غریبه و گلوله های داغ سربی رنگ که هیچوقت مرا از یاد نبردند.

***

از پشت پنجره ی خانه ی اجدادی با دستهایی که در جیب دارم به غازهای وحشی نگاه میکنم، به کودکانی که مشغول بازی کردن با غازهای وحشی اند و چشم هر غریبه را با تیله های سربی رنگ سوراخ می کنند، با دستهایی کوچک در جیبهای کوچک شلوار کبریتی.

                                                                                                                      وحید

نوشته شده توسط وحید فقیهی در |  لینک ثابت   • 

تبار. خانه. خون. صحنه. ماه. شعر. گرگ. تنبور. کوچه. فرهاد. کلارینت. پدر. خون. صدا. دار. سوختگی. رز. لورکا. چکمه. خون. فلسفه. میش. فاصله. باد. یار. نبات. گذشته. دق. روز. شورش. گاو. آدم برفی. خون. دیشب. بادبادک. پرسه. شیمبار. مگس. سقوط. کهنگی. جنوب. مادربزرگ. سیلی. سلام. جاده. عروسی. زلزله. خون. سار. برگ. ظهر. سیم. کودکی. مردم. بو. شهر. تاریخ. سنجاقک. استاد. دمپایی. خون. سیمان. روح. فقر. آبی. شیر. جنگ. گربه. ماسه. صبح. زن. شاید. مرز. ستار. نفت. نستالژیا. یخ. روسپی. کارگر. زرد. بازرس. بیست سالگی. کوچ. خزه. خاطره. مرغابی ها...                                                                         

                                                                                        عرفان  

نوشته شده توسط وحید فقیهی در |  لینک ثابت   • 

 

آن روزها رفتند

آن روزهای خوب

آن روزهای سالم سرشار

آن آسمانهای پرازپولک

آن شاخساران پرازگیلاس

آن خانه های تکیه داده در حفاظ سبز پیچکها به یکدیگر

آن بامهای بادبادک های بازیگوش

آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها

آن روزها رفتند

                                    بانو فروغ فرخزاد

نوشته شده توسط وحید فقیهی در |  لینک ثابت   • 

 گرگ ومیش است دربرابر؛ پشت سر. گرگ ومیش. تو نام دیگری برآن نهادی و شعر دیگری سـرودی.   می روم تا پرسه ، در خیابان های بی شورش شهر؛ همه ی کــودکیم بر دوش. کودکی. تو نام دیـگری   بر آن نهادی و شکل دیگری سرودی.

این کـودک را از من نـگیر! دستت را از من نـگیر! همـه ات را گـــره کــن! خـیابان را شـوریده تر کــن!         با گرگ ومیشی در برابر؛ پشت سر. گرگ ومیش. تو نام دیگری بر آن نهادی و، شعر دیگری سرودی.

                                             عرفان مهرآذین

نوشته شده توسط وحید فقیهی در |  لینک ثابت   • 

    بنام یزدان هرمزدخدای افزونی ؛ بزرگی و فر بیفزایاد

(( فری که پناه تیره های ایرانیست . برای کی سیاورشن که نیرومند ترین ؛ پیروزمند ترین ؛ فره مندترین ؛ نیکترین ؛ سودمندترین ؛ آزاده ترین و عاشق ترین آفریدگان اهوره مزداست. تا پهلوان ؛ پرهیزگار ؛ بزرگمنش ؛ چست و بی باک باشد )) .

باید از عشق آغاز کنم .

امروز از عشق گفتن و تعریف آن کاری بس دشوار است. هرگاه که از عشق سخن میرود تنها سیاووش در ذهنم شکل می بندد . همچنین در ذهن هر شرقی عاشق که سیاووش را می شناسد ؛ سوار بر اسبی سیاه خیززنان از روی بته های سرخ آتش و این نام بهترین است برای تعریف عشق و دوستی و راست اندیشی.

شما چه می گویید ؟

امروزه در این وانفسا ؛ انسان به ناچار تنها فرصت این را دارد که خودش را رهایی بخشد . فرصت اندک است و انسان امروز کوتاه کوتاه کوتاه . نه فرصت این را دارد که به عشق بیاندیشد و نه به خاک و مردم سرزمینش . در این دنیای کوچک و بی ارزش و تهی از هر چیز پاک ؛ انسان حتی اگر بخواهد هم نمی تواند سیاووش باشد . چرا که ارزش های والای انسانی جایش را به حقیر ترین نیازهای بشر تاریک و کوتاه امروز داده است .  سیاووش در نوع خود انسانی بلند و روشن است با ذهنی آکنده از پاکی و از خود گذشتگی برای (سرزمین مادر ) و مردمی که قدر می دانند. خبر مرگ سیاووش ایران را یکباره در سیاهی غم انگیزی فرو برد . و مردم آن روزهای خوب قدر این عشق ورزیدن را خوب می دانستند . چرا که همه پیر و جوان به کین خواهی عاشق بلند اندیشه ی خود کمر بستند و در این میان پسر آن عاشق فرصت را غنیمت شمرد و کار را تمام کرد . واین نشانه بخت یاری ( سرزمین مادریست ) که چنین فرزندی را پرورش می دهد . مردم دیروز اگر نمی توانستند بلند و روشن تر از سیاووش باشند ؛ لااقل روشنی را ؛ عشق و راست اندیشی را به خوبی پاس می داشتند . امروزه ما در هیچ کجای جهان  انسانی به روشنی سیاووش و سیاووشان نخواهیم یافت و اگر هم باشند بسیار اندک و بسیار کوتاه . کوتاه تر از انسان دیروز . انسان دیروز ؛ بلندی اندیشه اش ؛ نگاهش ؛ روحش ؛ جسمش ؛ فراتر از چیزی که امروز هست بوده . این را تاریخ ثابت می کند .

(انسان امروز مساویست با انسان پوک ؛ انسان پوک پر از اعتماد )

اما سیاووش هم معنی عشق را می دانست و هم (سرزمین مادر ) .که اگر بسان اندیشه های امروز می اندیشید روزگار توران وتورانی به از این می بود . ولی افسوس که دست زمانه بیرحم تر از تیغ بران تاریکی است . سیاووش را تراژیک تراژیک رقم زد . با سری بریده در تشتی سبز و سفید و سرخ که از گلویش می چکید . و امروز به یادگار این عزیز از دست داده هنوز بر سفره های هفت سین سبزه می کاریم تا یاد آور همیشگی گیاه روییده از خون سیاووش باشد و در کوچه های شهر بدون آنکه بدانیم به پشتیبانی بی گناهی او از روی آتش خیز می زنیم و با صدای بلند می گوییم : زردی من از تو سرخی تو از من .

(افسوس که امروز آمار آتش گرفتگان چهار شنبه سوری بیداد می کند . یعنی همه ما  گنهکاریم ؟ ).

 یکبار دیگر مرور می کنیم سیاووش را این فرزند دلیر و پاک اهورایی را که نیک سرشتی پیشه می کند ؛ خود را به آتش می سپرد تا این پسر اهوره مزدا قضاوت کند و بلند ترین و بهترین پاسخ زمانه را به گوش جهانیان برساند . هنوز بعد از گذشت هزاران سال ؛ مردم گوشه و کنار این ( سرزمین مادر ) افراسیاب و گرسیوز و گروی زره چشم تنگ تورانی را با دلی آکنده از غم واندوه و نفرت در مجالس شاهنامه خوانی پیش باد لعنت می فرستند . همچنین آیین کین سیاووش بیش از سه هزار سال است که با سرود های شگفت انگیزو غم انگیزی بر لبهای مردم گوشه و کنار جاریست و اشک ریزان به سوگ می نشینند و این خود نشانه بسی امید است . اما چرا فقط مردم گوشه و کنار این خاک سرخ گون؟ ما در تاریخ اساطیری این مرزو بوم بسیار دیده ایم انسان های نیک سرشت و بلند بالا اما هیچکدامشان سیاووش نشد . او اسطوره ایست ماندگار ؛ سالخورده و بزرگ که تلخ ترین سرنوشتش را با عشقی بزرگ تر در بارگاه بی رحم و بدخواه زمانه تجربه می کند(مرگ را ) . او با مرگش تلخ ترین تراژدی انسانیت را در تمام قرون به ثبت می رساند . و همچنین انسان های انگشت شمار دیگری چون او ؛ اما سیاووش کس دیگریست . کسی که انسان پوک و توخالی امروز حتی نمی تواند اندیشه اش را در ذهن بگنجاند . چرا که ذهن انسان امروز کوچکتر و کوتاه تر و تاریک تر از انسان دیروز است . هرچند بسیاری از اسطوره شناسان غربی مثل فرانسوا لاپلانتین اسطوره ستیز به اصطلاح اسطوره شناس که می گوید : ( فرهنگ غربی بر اسطوره غلبه کرد . همچنین یاد آور می شود که اسطوره ها چیزی جز خرافه های انسان بدوی نیست و امروز ما توانسته ایم بر اسطوره و توهمات بشر دیروز چیره شویم و آن را براندازیم ) . امااین تنها یک نظریه است می توان پذیرفتش می توان هم نپذیرفت . لازم به ذکر است که بگویم همانطور که ادبیات هر ملت بزرگترین آسیب ها را از شاعرها و به اصطلاح ادبیاتچی هایش می خورد . فرهنگ هم از اسطوره ستیزانی چون فرانسوا لاپلانتین ها زخمهایی بس عمیق خورده است . بشر دیروز بخاطر آشتی بودنش با طبیعت تصویر گر ماهری بوده است . درست مثل یک کودک که با دیدن هر چیز بزرگترین و بهترین تصویر ها را می سازد و کودکی که دوران کودکیش را اینگونه تصویر گری می کند از دیدگاه من آینده ای بی ریشه نخواهد داشت . بلکه تکیه گاه و جانپناهی دارد برای گریز از دنیای بی هویت و بی ریشه ی امروز . هر اسطوره پشتوانه ایست برای انسان بی تکیه گاه امروز . همه ما کودک بوده ایم و دوران کودکی را با شخصیت های خیالی و واقعی پر کرده ایم . بارها خودمان را جای آنها گذاشته ایم . یک روز شمشیر به دست گرفتیم و گلادیاتور شدیم ؛ روز دیگر دختر شاه پریان را بازی کردیم و بارها و بارها خواب قهرمانان و پهلوانان قصه های مادربزرگ را دیده ایم . این ها نشانه این است که انسان امروز می تواند با تکیه بر اسطوره های دیروزش استوار تر آینده را گام بردارد . بله در جایی برتولد برشت نمایشنامه نویس آلمانی می گوید :( وای به حال ملتی که احتیاج به اسطوره داشته باشند) . اما در دنیایی که بی ریشگی جریان دارد هر انسان باید از گذشته- اش وام بگیرد و خود اسطوره ای باشد برای دنیای امروزش که در ابتدا زمین نخورد و بعد بتواند از آینده رو به زوال برهد . امروزه با این همه به اصطلاح جلو رفتگی هر روز عقب مانده تر می شویم و انسانیت و عشق و دوستی را لابلای چرخ دنده های صنعت پیشرفته اسطوره ستیز خرد می کنیم ولی دریغ از یک لحظه درست اندیشی که چه بودیم و که بودیم و چه شدیم . کی سیاووش اسطوره ایست ماندگار ؛ نه توهم است نه خرافه بلکه سمبل آزادی و عشق و دوستی است که راهنمایی می تواند باشد برای من وتو که در گرگ و میشی از بی ریشگی با هر وزش باد ؛ سبک و توخالی و پوک پرت می شویم و در ذره های تاریک زمان گم . و حتی فرصت اندیشیدن را هم از دست می دهیم .

( بشود که آشتی بهره ما شود ؛ چنان که راهها را پایانی خوش است . در کوهها گذر گاههای خوب توان یافت ؛ از جنگلها آسان توان گذشت و رودهای ناوتاک را به خوشی توان پیمود . پاداش و آوازه و نیایش و توانایی از آن ما باد )

                                                وحید فقیهی        

نوشته شده توسط وحید فقیهی در |  لینک ثابت   •