دلم برای خودم تنگ شده است... برای کودکی هایم که امروز طعم تلخ قهوه ی دستان پیرزنی را گرفته که لهجه اش در هیچ قاموسی یافت نمی شود....پیرزنی کولی تبار از کوچ بی تباری که تا لب سرد این روزها طعم دهانم را گس کرده است... ومن لرزانترین بند بازی را در پرسه های غریب این کابوسهای خیابانی با سایه های درازشان فریاد می زنم... که کاش...
از هزار تا هزار .... گنگ و مبهم... گلوله بر تنم نشسته است.... تکه تکه زیر پای عابرانی نومید و خالی... و نگاه خیس چشمی که آخرین لحظه ها را ثبت میکند....طعم تلخ قهوه ماسیده در دهانم... رگهایم خون بالا می آورند... و کف کودکی هایم سرخ می شوند... سرخ سرخ سرخ....
تنها جریان تند نگاه تو در من زنده است و نفس می کشد... نفسی که گاه به گاه تند و تندتر به شماره ام می اندازد... تنها نگاه تو... تو... تو...
"نوشین باد"
