گرگ و میش من و تو

gorgomishemanoto — Thu, 22 Oct 2009 18:02:56 GMT

"دلتنگیهای عجیب پاییزی من"

یادم هست وقتی هنوز کودکی بودم با شلوار مخمل کبریتی و دستهای کوچکی که همیشه در جیب بود.... گوشه ای به تماشای غروب می ایستادم و رفتن پرنده های مهاجر را که از بالاترین ارتفاع شهر گذر می کردند می نگریستم..... و شب با بچه های هم قد و قواره ام به شکار جیرجیرکهای سیاه می رفتیم و تا صبح کوچه های جنگی را زیر پا خرد می کردیم......

اینروزها عجیب دلم هوای دستهای کوچک و جیبهای کوچک شلوار کبریتی ام را کرده...... آسمان شهر ابری و گرفته است.... انگار پاییز دوباره فرا رسیده با هدیه های فراوان و عطر غم انگیزی که بوی تکرار می دهد.....نمی دانم شاید من خسته ام..... شاید هم اینروزها از من خسته اند......

یادم هست وقتی کودک بودم آنقدر بادبادک می ساختم تا خسته شوم.... با چه زحمتی حصیر جمع می کردم.... روزنامه های باطله را از پدرم.... کاغذهای الگو را از مادرم می گرفتم وبا سریش و سه پستون مشغول درست کردن و چسباندن ده ها بادبادک می شدم..... ( سه پستون میوه ایست که چسب دارد.... تو که می دانی).... تمام که می شد منتظر باد می ماندم تا بیاید و بادبادکهای مرا به آسمان ببرد.... جایی که همان پرنده های مهاجر رفتن را آغاز کرده بودند.... و شب قورباغه ها را به بازیمان راه می دادیم و تا صبح کوچه های جنگی را زیر پا له می کردیم.....

می دانستی ما همه عاشق پروازیم؟؟!!

انسان این آرزو را به گور خواهد برد..... چرا که ما هیچگاه بالی نخواهیم داشت برای پرواز جز به رویا..... که آنهم رویا چینان با دستهای زشت و زمختشان آسمان را می دزدند.....

یادم هست وقتی بچه بودم آسمان وسعتی داشت به اندازه ی آغوش پدر.... پدر می آمد... با رویاهای شیرین می آمد.... اما؟؟!!

امروز نگاه می کنم به آسمان..... به دستهای پدر.... هر دو پیر و خسته اند و هیچ رویایی شیرینشان نمی کند.... جز به رویا که آنهم رویا بافان مثل قدیم رویایی ندارند در خور انسان و زندگی.....

چرا اینقدر خسته ام؟؟ نمی دانم از این همه کلمه که کنار هم چیده ام چه چیزی می خواستم بگویم؟؟!! چرا می دانم... می خواستم از تو بگویم..... از خودم.... از رویا بافان و رویا چینان و رویا دزدان..... اما من که رویایی ندارم!!!!

جز به رویا.... رویاهای بسیاری بود و هست که تنها من و تو را پرواز می دهند.... بالهایت را همیشه پنهان کن.... این پاییز هم فصل چینش بود.... اما برای بهار آماده شو تا سبزترین بالت را به رخ آسمان کشی.....

باور کن تا همینجا بیشتر نتوانستم بنویسم..... ذهنم یاری نمی کند..... بقیش رو بزار به حسابم.....

.: رؤیای کلاغها پرواز مترسک بود :.

gorgomishemanoto — Tue, 18 Aug 2009 21:30:18 GMT

" رؤیای کلاغها پرواز مترسک بود"

فریاد می زنم.... تلخ و بلند.... من سیاهم.... همچون اعماق تاریک درونتان..... پرواز مال من است.... آسمان مال من است.... هر تیر چراغ برق... هر سیم سیاه برق.... هر بام خانه.... هر شاخه ی کاج... هر گوشــه ی این خیابان خالـی مال من است...من کلاغی فریاد زنم.... سکوتم.... نگاهم... لحظه لحظه ی روزگارم..... دلتنگ روزهای کلاغیست.... کلاغ بازیهای کودکانه ام.... کلاغ پرهای آشیانه ام.... کلاغ قصه های پر بهانه ام....

راستی من یک کلاغم..... سیاه سیاه... کوچگری از این شاخ به آن شاخه ی کاج.... رقصنده در ارتفاع حقیر بودنتان... پروازگری مغرور و افسونگر.... نگاهم پر خشم و پر کینه.... پرهایم همچون برق تیزی دشنه هاتان.... رویاهایم ســپید تر از خواب کودکانتان... صدایم پر سوز تر از هر ناله ی دلخراش پر خروشتان....

" مه آلود.... وقتی کوچه ها را طی کنی.... از دور دســت قـار قار من.... سـرما را لطیف همچون شـبنم نرم هوا بر تنت خواهد نشاند"... اما من هنوز یک فریاد سیاهم که بالهایی دارد به وسعت سپیدترین بال فرشتگان..... خوب نگاه کنید به پروانه های آزاد قلبم که از مجرای پیچ پیچ حنجرم پرواز کنان بیرون می جهند و فضای بالا سرتان را زنجیری می شوند برای لحظه ای کوتاه از عشقبازی کلاغهای خسته ی این کوچه باغ.....

مترسک تنهاست..... به یکجا نشینی عادت ندارد..... دلش می خواست پرواز کند.... کاج پیر گفت: تو تنها تکیه گاه هر کلاغی.... شانه هایت ایمن ترین امن گاه این بی امن ترین کوچه باغ است.... و من فریاد زدم..... هنوز هم..... کلاغـها فریاد زدند..... که تلخیم.... تلخ هر چه بادا باد..... بالاتر از سیاهی پرهای ما رنگی نیست.... لبخند پر معنای کاجـها در ذهنم نشست..... سپید بود و هم جنس رویای بچگیهایم که زیر پرهای سیاهم غرور و اصالت را پرواز می کرد..........

مادرم روزی از همین روزها..... پدرم روزی از همین روزها.... آسمان این کوچه باغ را فریاد زدند... و مورچـه ها ی حقیر و پست در یک چشم بر هم زدن تنها یک گلوله ی آلوده به خون پدر را برایم به هدیه گذاشتند.. و من فریـاد زدم: نـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه

راستی با این فریاد چند ساله شدم؟

مهم نیست..... اما یادتان باشد که کلاغــها همیشــه رویای سپـیدشـان را زیر پرهای سـیاهشان پنـهان می کنند.... و بـر بلندترین ارتفاع سیاه اندیشه هاتان پرواز می کنند و روی لبخند خیس کاجهای دلتنگ لانه می سازند و مترسک پیر و تنهای این کوچه باغ را هرگز از یاد نخواهند برد.......

" و ما کلاغها فریاد زدیم: مترسک دارد پرواز می کند"

gorgomishemanoto — Wed, 15 Jul 2009 22:42:53 GMT

دستهایت همیشه آرام جان است.... نوشین ترین لحظه ها را با تو پرواز خواهم کرد.... از جنوب تا شمال.... جنوب دلش می خواهد یکبار دیگر گرمی دستهایت را احساس کند...

gorgomishemanoto — Mon, 22 Jun 2009 17:08:18 GMT

چقدر دلم گرفت.... دختری که خون همه ی چهره اش را پوشاند.... یقین دارم که رویاهایی داشت شبیه به همه ی رویاهای قشنگ.... صدای گلوله در ذهن چه تلخ می نشیند.... و بوی خون چه درد آور به مشام می رسد..... من دلم گرفته است..... صدای گلوله ها خیلی بلند است.....

gorgomishemanoto — Fri, 01 May 2009 14:39:02 GMT

متنی که می خوانید متعلق است به سه سال و اندی پیش در اراک که با عرفان شروع به نوشتن کردیم.... قرار بر این بود که من همین نثر را ادامه دهم و عرفان کودکانه هایمان را با همان زبان کودکی بازگو کند... اما هنوز که هنوز است کامل نشده.... به هر حال من این متن را به خوانش شما می سپارم.... هر گاه که عرفان کامل کرد آنوقت هر دو را با هم به خوانش شما خواهیم سپرد.....

" بچه که بودیم نتوانستیم جنگ را خوب معنا کنیم.... ولی امروز با خط خطی های چهره ی پدر مادرهای جنوب که روزگار نقش کرده.... با بوی خون و باروت و مرگ.... و سفیدی سر و صورتی که روزی روزگاری خط خطی نبودند.... عاشق بودند....می توانیم....."

" از پدر مادرهای جنوب که گذشت.... از بچه هاشان هم گذشت..... از بچه ی بچه هاشان هم گذشت... حالا ببینیم این روزگار که با همه دوست و با ما بیگانه با جنوبیهای مانده در گرگ و میش لحظه ها چه می کند...."

" گرگ و میش یعنی خاکستری.... خاکستری یعنی خاکستر.... خاکستری که ازاهالی جنوب به جا مانده است... و بچه های خاکستر نشین با بوی اهواز که شرجیهایش هنوز بوی باروت می دهد عاشق می شوند که مبادا پدر مادرهاشان را باد ببرد.."

" باد که می آید.... مرداد هم می آید.... شرجی تابستان اما ... خاکستری می آید... می کوبد بر سینه ی هر جنوبی که آوار دارد.... و پدر که بوی نفت می دهد.... سر می رسد... با سیگاری در دست..... مشتی خالی... ولی پر... خشکش می زند... یکجا آوار می شود روی آوار جنوب.... شوره زار خاکسترنشینان نمک گیرش می کند..... مادر کبود کبود از کوبش باد خاکستری سیاه به سر می کند چادرش را و روی آوارِ جنوبیِ پدر زانوهای خسته اش زمین را بوسه می دهند....."

" شب که می شود.... مرداد بوسه دارد... تلخ... تلخِ باد... تلخِ شرجی.... تلخِ لبهایی که مردادِ اهواز را صبح می کنند.... با تلخترین آواز جیرجیرکها و ستارگانی که لبخند می زنند و شوره زار خاکستر نشسته ها را قطره قطره می شمارند تا خوابشان ببرد....."

" وقتی جنوب خواب می بیند.... گرگ میش را می درد..... اما جنوب کوه ندارد.... گرگ ندارد... میش دارد..... خواب دارد.... سرخ سرخ.... تب دارد.... سرد سرد...... و تنها کارون می داند با دستهای مهربان و نجیبش... خیس خیس با طعم گس باروت..... هی بوسه می کارد بر کویر لبهای تبدار تا هذیان نگوید که گرگ می درد و باد می برد..... پدر را.... مادر را.... پرت می کند توی پر حرفیهای جنوب... که چقدر حرف دارد این جنوب... اگر گرگ میش را نبرد...."

" آنجا که کوه دارد.... خروس بیدار باش می زند..... اما جنوب که کوه ندارد... اگر هم خروس داشته باشد.... که دارد..... خوبش را هم دارد.... اما بچه های جنوب به صدایی سرخ و کشدار و ممتد خو کرده اند..... مثل پدر که به بوی نفت... آبی آبی.... سیگاری آتش می زند.... به مرداد نگاه می کند.... و شرجی رابا دود سیگار می بلعد... ریه هایش پر است از جنوب.... مادر نگاهش می کند .... نگران ریه هایش..... نکند..... باید این را پذیرفت.... هر چند تلخ... هر چند سیاهِ چادری رنگ.... اما خوب پدر سالهاست که جنوبیست.... جنوبی که باشی خروسهایت جنگی می شوند...."

"جنوب یعنی مادر.... جنوب یعنی پدر (بدون خط)..... جنوب یعنی کارون.... جنوب یعنی شرجی.... جنوب یعنی باران بر ساحل کارون.... و بر برگهای اُکالیپتوس..... جنوب یعنی چهار فصل.... جنوب یعنی دوست... یعنی ماه که روی کارون می افتد..... جنوب یعنی......."

" جنوب یعنی مرداد..... جنوب یعنی آوار.... جنوب یعنی آتش.... جنوب یعنی سرخ و کشدار.... جنوب یعنی باروت.. جنوب یعنی کودکانی که دست و پا و چشم و آرزوهایشان را به باد و آوار و خون و آتش سپردند....."

" جنوب یعنی خاکستر نشینی... یعنی خاکستری.... جنوب یعنی گرگ و میش.... یعنی جایی که کوه ندارد.... اما گرگ دارد.... برف ندارد اما گرگ دارد.... جنوب یعنی گرگ و میشی آمدن.... گرگ و میشی رفتن...... جنوب یعنی عصبانی.... یعنی دختر پسرهای جنگ خورده و بالا نیاورده..... جنوب یعنی گرم گرم گرم........ "

gorgomishemanoto — Wed, 18 Mar 2009 15:22:18 GMT

"" یکسال دیگر هم از این عمر کوتاه گذشت..... و من همچنان سال به سال بهاریه می نویسم تا دلم خوش باشد که بهار آمد و با عطر کوچه های جنوب..... پس کوچه های جنوب که همیشه دلتنگ تواند مست مست شوم...... همیشه جنوب دلتنگ دستهای توست.... به خصوص اینروزها کارون عجیب دلتنگی می کند.... تا دیر نشده کارون را با دستهایت مرهمی باش..... ""

پیش از هر چیز از نوروز آغاز می کنم:

"نوروز جشنی آریایی نیست"

هزاران هزار سال پیش در دشتی سبز و بزرگ که امروزنامش خوزستان است.... توسط اقوام سومری که ساکنین اصلی این دشت بودند و بعدها به بین النهرین رفتند نوروز برگزار می شده است..... جشنی بزرگ و سرشار از زندگی..... که آریایی ها پس از ورود و بعد از وام گرفتن از فرهنگ اقوام سومری و عیلامی جشنی را که هنوزدر بین اقوام این دشت رایج بود به نام خود به ثبت می رسانند... چرا که با تاخت و تازهای بسیار آثار بجا مانده و و همچنین فرهنگ بزرگ و قابل تحسینشان از جمله آیین مادر شاهی (مادر سالاری) که آریایی ها با آیین پدر شاهی (پدر سالاری) خویش در هم می آمیزند..... مثل خیلی چیزهای دیگر از میان رفت و این نشانگر این است که در طول تاریخ دزدی از خوزستان امری رایج بوده است...... (برای خواندن متن کامل و صحت و سوق این مطلب (نوروز جشنی آریایی نیست) به کتاب جستاری در فرهنگ ایران نوشته ی مهرداد بهار فرزند ملک شعرا بهار مراجعه کنید)..

" شاید امسال این آخرین بهاری باشد که کارون در چشمهایش جاریست..... کارون تاریخ را به عمر خود تاریخ جریان داشته است.... حالا ببین حال و احوالش را که هر چقدر هم آسمان برایش اشک می ریزد باز توفیری نمی کند.... ترا به خدا دست از سر کارون بردارید.... نفتمان را که می برید.... گازمان را که می برید..... برقمان را که می برید.... دست کم بگذارید کارون نفسی تازه کند.... زاینده رود و باغهای میوه های ممنوعه ی یزد و تبریز و مشهد و شیراز و از همه مهمتر تهران هنوز سیراب نشده اند؟؟ می ترسم هر درخت تهرانی و تبریزی و اصفهانی آرام آرام طلب بشکه نفت هم بکنند..... به خدا مردم آبادان آب آشامیدنی سالم ندارند..... خرمشهر آب سالم که ندارد هیچ هم ندارد.... اهواز هم که همیشه دلتنگ تمام بی کسیهاست..... " میگُم کاش تموم شهرا می فهمیدن که اگه بِچِه ها جنوب نبودن یا بهتر بگُم خود خود جنوب نبود نفس هم نمی تونستن بکشن" اما چه فایده دارد این حرفها.... خاکش را ما می خوریم.... جنگش را ما می کشیم..... خونش را ما می دهیم..... آوارگیهایش را ما می کشیم..... بی آبیش را در حالی که همه ی سدهای آبی ایران در خوزستان است و از انبوه و فشار آب در حال ترکیدن اما باز هم ما باید تحمل کنیم..... چقدر بگویم؟؟ اهمیت دارد؟؟ اما یک چیز را خوب می دانم که هر چه را از جنوب بگیرند خون گرم و معرفتش را نمی توانند بگیرند..... این هم دردلی بود..... دلم نیامد حالا که بهار در چند قدمیست خاک کودکیهایم را تنها بگذارم.....

و باز هم دلتنگی های من و دستهای تو نوشای من..... که این بهار..... نه نمی گویم.... می دانم که تو هم نمی خواهی که بگویم.... من هم نمی خواهم..... فقط این را بدان نوشای من که دستهایت همیشه چون سبزترین نخلها و کاجهای کودکی در من ریشه دوانده اند.... نوروزت پیروز و ایدون باد.....

نوروز سبزو پر امیدی را برای تمامی همدرد نویسان گرگ و میش من و تو آرزومندم......

"ایدون باد"

gorgomishemanoto — Sun, 22 Feb 2009 12:41:57 GMT

روزی خواهد رسید..... من یقین دارم روزی از همین روزها..... تو و من به یکباره دستهای همدیگر را بالی خواهیم کرد برای پروازی بلند و دور دست تا اوج آزادی..... من باور دارم که واحی و نوشا..... آسمان را تا جایی که آبیست از آن خود خواهند کرد..... و من آنروز را انتظار می کشم با چشمهایی بسته و دستهایی که به عطر دستهای تو دلخوشند..... روزها را شبها را می گذرم تا فریاد پروازت همه ام را مهیای پروازی کند.... و من انتظار می کشم تا همیشه ی پرواز با تو.... تنها تو... تو.... تو.... آزادی آبی آسمان واحی و نوشا را به آغوش خواهند کشید.... های! آبیترین پرواز ی که از جنس آسمانی! ما را چشم بر راه باش....

gorgomishemanoto — Mon, 22 Dec 2008 13:11:18 GMT

"هنگامی که شلیک اولین گلوله واحی و نوشا را از شاخه ای پراند آن لحظه آغاز پرواز ممنوع بود"

چشمهایم را بستم … جنگ تمام نشد … بازهم بستم … تمام نشد … به مادرم گفتم: مگه نگفتی تا چشم بهم بذاری تمام میشه؟ چرا تمام نشد؟

مادرم با لبخندی تلخ و نگاهی خیس گفت: این بار اگه چشم به هم بذاری تمام میشه… قول میدم… قول میدم…بهت قول میدم… بعد با دستهای گرم و مهربانش چشمهایم را بست و سرم را به دامن گرفت … و تنها گونه ی من بود که زیر دستهای خدا از بارش باران سبز می شد.

چشمهایم را بستم… 1…2…3…4…5…6…7…8…9…10 … اومدم … شب بود…اما همه جا از سوسوی امید چشمهامان روشن بود … بیتا و لیلا… نوشا و یلدا…رحیم و مالک و عماد و اسماعیل همه قایم شده بودند… هیچکس نبود … نرم وسبک … راهروهای پیچ پیچ خانه ها را … زیر پله ها را … پشت فنس ها را گشتم … هیچکس نبود … بازهم گشتم … هیچکس نبود … نگاهم یک دورکامل گشت وگشت تا اینکه گوشه ی دیوار آجری خانه ی صبا خانم جوجه ی زیبای پرنده ای نا آشنا همه چیز را از یادم برد…غرق نگاهش شدم… معصوم و بی قرار بود… انگار چشمهایش کینه داشت… شاید… نمی دانم … من به او نگاه می کردم … و او به من … انگار زمان متوقف شده بود … هیچ حرکتی نبود… که ناگاه کسی فریاد زد: " سک سک " .

چشمهایم را بستم … اما انگار نبسته بودم… ترسی عجیب زیر پوستم می دوید …زیر پلک چشمهام … پدرم آرام می گفت: امشب بگذره فردا یه کاریش می کنم ... حتمآ یه کاری می کنم… باید یه کاری بکنم…اما جنگ بود و هیچ کاری از هیچ کس بر نمی آمد … جز انتظاری تلخ و تلخ و گزنده … که زیر چشمهای من پلکم را می پراند… و من چشم فرو بسته بودم تا شاید اشکهای مادرم … و دلواپسی های پدرم را نبینم… پلکم می پرید و دست های پدر بهترین جانپناه بود… مالک چند قدم آنطرف تر پشت پنجره ی اتاق سرک می کشید و مدام می گفت: تف به این زندگی … اون از خرمشهر که فقط چند تا آجر سوخته نصیبمون شد... اینم از اهواز که معلوم نیست سهممون چی باشه… و من که دلم نمی خواست در غم آنها شریک باشم … چشم فرو بسته بودم و به صبح فکر می کردم … به نوشا … به اسماعیل و عماد و لیلا و بیتا… به بازی … بازی … بازی.

چشمهایم را بستم… صبح همان روز بود که چشمهایم را بستم … وقتی عماد پسر همسایه را روی دست ها می بردند… و صبا مادرش لنگ لنگان با عبایی خاک آلود جیغ می کشید و گریه کنان می گفت: " یوما … یوما… لیِش یوما؟ ... لیش هیچ؟ … لیش احنا مصیوبین؟…

خمپاره درست آمده بود توی خانه ی آنها … یعنی جایی که عماد چشمهایش را بسته بود و خواب صبح می دید .

چشمهایم را بستم … باز کردم … بستم … باز کردم … بستم … باز کردم … باور نکردنی بود… انگار بزرگ شده بودم …جنگ تمام شده بود …و من به مادرم گفتم: جنگ همین بود؟ فاصله ی یک چشم بر هم زدن؟

مادرم نگاهی کرد و با آهی سنگین گفت: همین.

چشمهایم را بستم … باز کردم … تو را دیدم … حالا… امروز … من … تو … عشق… واحی و نوشا … دو نگاه که روزی کنار دیوار آجری خانه ای دریایی ساختند و در چشم های هم غرق شدند … و اینک از کارون تا خزر … آسمان و آبی … می روند تا سبزترین گونه های خیس این دیار که عشق را باور دارد … آن شب کنار دیوار آجری خانه ی همسایه من بودم و تو بودی … و چشم های خدا که بسته بود … مبادا که حسادت کند … و عماد فریاد زد: “سک سک”... و روزی دیگر رقم خورد … اما جنگ امانش نداد … مالک پشت پنجره ی اتاق به صندلی لهستانی تکیه داده بود و زیر باد پنکه ی انگلیسی سیگار دود می کرد و به کوچه پس کوچه های خرمشهر می اندیشید که جنگ به او هم امان نداد … (همین که خواست بگوید…جنگ صدایش را برید)…حالا … نگاهش خسته تر از همیشه … ریش هایش سفید … موهایش سفید… صدایش دیگر داریوش ندارد…مادرم می گفت: گفتن جنگ زود تموم میشه … میگن همه ی جنگ 9 دقیقه طول میکشه… 3 دقیقه قرمزه … 3 دقیقه سفیده … 3 دقیقه زرده…

حالا وقتی خودش را در آینه نگاه می کند آهی می کشد و می دانم ته دلش می گوید: خدا خیرتان ندهد … 9 سال تمام جنگ زده بودم…موهام سفید شد … صورتم چروک شد… دستهام …پاهام درد می کنه …کمرم … و 9 قوطی قرص قطار شده پوکی استخوانش را سوت می کشند.

چشمهایم را بستم … 8 سال گذشت … 16 سال گذشت… 32 سال گذشت…راستی ماهم پیر میشویم؟ اما جنگ نیست که دیگر؟

پدرم گفت : سال اول خونمون آوار شد … جنگ زده شدیم … آواره شدیم … آخرش معلوم نیست چه بلایی سرمون بیاد.

چشمهایم را بستم … جنگ تمام شد… حالا من ماندم و تو ماندی و یک دنیا خستگی … مادرم خسته … پدرم خسته…جنوب خسته… مالک خسته… رسول خسته …عرفان خسته…محمد خسته… عماد روی دستهای خسته … و نوشا …نوشای من خسته تر از همیشه … تحمل می کند متن خسته ام را .

چشمهایم را بستم … من که جز تو چیزی نمی بینم.

gorgomishemanoto — Tue, 22 Jul 2008 09:00:18 GMT

سلام

سلامی به گرمی نگاهت و صداقت کلامت و باز هم سلام بهانه من،

بهاری گذشت و سالی از خاطره های با هم بودن هم گذشت

و همچنان با هم بودنمان،رویاهایمان را هموار می کند.

بهانه من،از فرسنگها فاصله چشمان بسته ام را بر نگاهت گره می زنم و دستانم را بر ضربان قلبم

می گذارم تا وجودت را در خودم نزدیکتر حس کنم و نبودنت را در کنارم کمتر حس کنم.

خورشید گرچه گرما دارد اما به گرمی نگاه تو نیست...

آسمان گرچه وسعت دارد اما به وسعت دل تو نیست...

در امتداد لحظه ها با من باش و قلب مهربانت را از من نگیر و گرمای وجودت را بگذار همچنان حس کنم.

روز میلادت بهانه ای شد که هزاران شاخه گل نرگس را تقدیمت کنم و با تمام احساسم بگویم،

عزیزم تولدت مبارک باد...

نوشین

gorgomishemanoto — Fri, 02 May 2008 22:03:18 GMT

"…….."

چقدر از تو بنویسم خوب است؟ چقدر از تو... از عروسک های جنگ زده ی خواهرت... از انارهای ولگرد بی مادربزرگ... از سگ های کولی آنسوی ریل... از خروسِ گلادیاتور خانه ی پدری... از گیس های سیاه... از او که رفت و بادهای سرخ وزیدند، وما همه ی کیوسک ها را گشتیم. همه ی تابستان ها را گشتیم. اما باد وزیده بود و شن ردپا ها را می بلعید....

نه. نه رفیق! دیگر از اینکه بگویم "خسته ام"، خسته ام. از اینکه بگویم "جنگ ما را هم زد". اصلآً انگار واژه ها بوی نا گرفته اند. دست هایم کپک زده و هیچکس در راه نیست. راهِ ختمِ به دستهاش، ختمِ به باد شد و پسراهه های کودکی را هم که گم کرده ام. و بادبان. بادبانم اکنون که با مسیر شرجی، با مسیر شن، با مسیر روسپیان شهر، با مسیر مادرانِ بی انار، با مسیر عابران لبخند، دارم پرسه می رقصم. عصبی می رقصم. و اینبار برای بیست میلیون کلاشنیکف...

ببخش رفیق! ببخش که دوباره سر باز کرده ام و دارم دیروز و هنوز و همیشه ی سرزمینی را قِی می کنم که زخمواره ی بی پدریست. کُپه ی دردی تلخ. ببخش و دست تاریکت را در چشم هایم فرو کن که از این انوار مقدس در امان نیستم. بگذار در خیابانهای تنت آشوب بپا کنم! شورش کن در خیابانهای تنم، که سر هر چهارراهم گدایی ایستاده با اناری پوسیده در مشت. و مه تا مغز استخوان رسوخ می کند..... بگذریم.

خنجر از باختر می وزد و اهواز را گرگ و میش برداشته...

-------------------------------------------------------------------------------------

راستی وحید، دیروز مادرم زنگ زد گفت انقدر گرد و خاک تو هوا هست که چشم چشم رو نمی بینه.

گفت:

کاکُل خروسمون چکیده کف حیاط.

"عرفان مهرآذین"

اراک

۱۳۸۷/۲/۱۳